persoonlijke-ervaringen - Dam tot Damloop Team KLM 773x1030 - UHTT flink actief op de Dam tot Damloop 2017 - Hardlopen, Amsterdam

Vandaag was onze piepjonge vereniging goed vertegenwoordigd bij de 33ste editie van de Dam tot Damloop 2017 in Amsterdam. Weliswaar geen triathlon, maar wel een spectaculair hardloop evenement over 10 Engelse miles (16,1 km). Een mooie gelegenheid om die ’10-km-met-nog-wat-extra’s’ even in de benen te voelen.

Bart liep helemaal voorin mee met de wedstrijd van de Businessloop, Walter stond aan de start met maar liefst 1.200 KLM collega’s en Gerrit zorgde er als speaker voor dat al die 45.000 lopers op tijd en met een grote glimlach vertrokken!

persoonlijke-ervaringen - Dam tot Damloop Start 1500x630 - UHTT flink actief op de Dam tot Damloop 2017 - Hardlopen, Amsterdampersoonlijke-ervaringen - Dam tot Dam Loop speakers 958x630 - UHTT flink actief op de Dam tot Damloop 2017 - Hardlopen, Amsterdam

persoonlijke-ervaringen - WK Triathlon Rotterdam Wisselzone 1030x637 - Inspiratie opdoen bij het WK Triathlon in Rotterdam - raceverslag, internationaal, competitie

Op zaterdag trotseerden een aantal van onze leden de regen en de kou om het WK Triathlon in Rotterdam van dichtbij te aanschouwen. Het kijken naar de echte pro’s leverde de nodige inspiratie op: de snelheid, de wedstrijdtactieken en de techniek!

En natuurlijk de dramatiek van een WK finale, zoals op bovenstaande foto. Deze Hongaarse atlete stond inmiddels luid huilend in de 2e wisselzone, nadat ze al meer dan 5 minuten geprobeerd had om met haar verkleumde vingers haar natte schoenen aan te trekken. Zitten, lopen, blazen, veters los wrikken… niets hielp! Uiteindelijk werd ze geholpen door een official, die er trouwens ook nog de nodige moeite mee had. Kippenvel toen de tribunes in luid gejuich uitbarstten, op het moment dat ze na deze eindeloze wissel, toch aan het loopparcours kon beginnen.

Wat is triathlon toch een mooie sport!

persoonlijke-ervaringen - WK Triathlon Rotterdam Fietsers 1500x630 - Inspiratie opdoen bij het WK Triathlon in Rotterdam - raceverslag, internationaal, competitiepersoonlijke-ervaringen - WK Triathlon Rotterdam lopers - Inspiratie opdoen bij het WK Triathlon in Rotterdam - raceverslag, internationaal, competitie

Afgelopen zaterdag deed Jorrit mee aan de Crosstriathlon in Renkum. Wat is dat een prachtige wedstrijd:

  • 1500 meter zwemmen in de Rijn,
  • ca 30 km MTB op een heuvelachtig parcours,
  • 11 km lopen door de uiterwaarden tussen de paarden.

Check voor sfeerbeelden (uit 2015, maar geeft het goed weer):

Naast de NK-serie was er een Olympische afstand voor recreanten waarin Jorrit is gestart. Hij schrijft:

Het zwemmen ging goed en het fietsen ook. Na het fietsen kwam ik als eerste recreant door. En toen kwam het lopen, dat was behoorlijk taai. Uiteindelijk ben ik als zesde geëindigd.

De wedstrijd is absoluut een aanrader, prachtige locatie en een super sfeer. Zet maar alvast in de agenda voor volgend jaar.

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 9 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

Wielrennen is een belangrijk onderdeel van een triathlon. Charles is daar behoorlijk goed in, dus besloot hij deel te nemen aan het NK Wielrennen voor Medici in 2014. Hieronder deelt hij zijn ervaring met ons.

Februari 2014 – het idee

NK wielrennen voor medici 2014’, dat klinkt leuk! Meedoen of niet? Wel lachen natuurlijk. Maar koersen rijden is toch gevaarlijk? In zo’n peloton? Das is toch doodeng? Als verstandige jonge vader van twee kinderen moet je dit soort onzin toch aan je voorbij laten gaan? Ok, dan maar niet. Dat gefiets ook de hele tijd. Kost veel teveel tijd ook. Ga nou gewoon weer hardlopen of dammen of zo, dan heb je veel meer tijd over!

April – trainen ga je toch

En dan zit je weer op de fiets. Oh wat is het toch lekker. De wereld die aan je voorbij glijdt, de power die door je poten stroomt en die je vertelt dat je misschien best eens mee zou kunnen komen op zo’n NK. Misschien dan toch maar doen? Weet je wat. Gewoon inschrijven. Dan zien we dan wel weer. Niet meedoen kan altijd nog..

Juni – sneller dan gedacht!

Zo, terug van congressen, subsidieaanvraag ingediend, revisie van artikel op de post, de nodige mensen weer aan het werk gezet, kids in bed, aandacht voor het hele gezin weer op peil, en er was nog iets.. Oh jee, is het dit weekend al 22 juni?
Tsja.. Niet gefietst de afgelopen maand, weinig geslapen..

Maar een maand geleden ging het wel lekker en een goed excuus om te falen. Dus dat NK komende zondag. Toch maar doen? Wel leuk, maar zo’n peloton is toch eng en gevaarlijk en … ach.. wat een gezeur ook. Men lijdt het meest van het lijden dat men vreest toch? Om dan maar mee te gaan in het gedachtengoed van een groot Utrechts filosoof (Le Bourreau):

‘Gewoon RIJUH!!’

22 juni – Race day

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 1 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, CharlesDus op pad naar Spaarndam. In de auto toch maar even de analyse voor de wedstrijd. Wheelerplanet is een wielerronde van 3,3 km. Snel parkoers, glad asfalt, geen echt scherpe bochten. Daar moet het gebeuren. De regels zijn als volgt: Het NK voor de brandweer en medici wordt met verschillende leeftijdscategorieën tegelijk gereden, samen fietsen, apart klassement.

  • 50 minuten fietsen, dan sprinten de dames.
  • 2 ronden verder de heren 50+,
  • 2 rondes verder de heren 40+,
  • weer 2 rondes verder mag de rest sprinten voor de eeuwige roem (inclusief ondergetekende).

Hoe hard zouden ze fietsen? En hoe werkt dat eigenlijk zo’n koers? Moet ik proberen te ontsnappen? Of zoveel mogelijk schuilen en gokken op een goeie explosie in een massasprint? Zou ik dat peloton eigenlijk wel bij kunnen houden? Hoe ga je eigenlijk met 45+ per uur een bocht door in een peloton?
Nou ja, Gewoon RIJUH!! en we zien wel..

Dan sta je ineens aan de start. Wel een beetje lastig want wie hoort nou bij wie? Wie is brandweer? Wie is onder de 40? Nou ja, we zien dus wel..

Nog 1 minuut. Nog even rondkijken om te zien hoe de competitie eruit ziet. Serieuze naast gezellige koppen. Sommigen hebben een gezellig uitje, anderen kijken alsof ze hun laatste kans grijpen om de vergetelheid te bestrijden door een queeste voor een rood-wit-blauw truitje.

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 2 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

Nog even tijd voor wat humor met de buurman. Stiekem toch spannend, maar laten we het gezellig houden. BAM! Een klapband. Oh nee, het is een startschot. Ineens zijn we weg.

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 3 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, CharlesDe strategie is om het eerste half uur zoveel mogelijk te schuilen. Gevoel krijgen voor het rijden in een peloton. Toch wel erg lachen om voor het eerst in een koersent peloton te rijden. Mikken op 1/3 vooraan, weg bij eventuele valpartijen en toch in de luwte van de massa.
De snelheid loopt op. 35, 40, 43, 45 ,47, 48, wat gaat dat belachelijk makkelijk in zo’n peloton?! De eerste bocht, met 40 erin. Prima te doen eigenlijk. Wel jezelf er goed in hangen en dan ben je er zo door. De snelheid blijft hangen tussen de 40 en de 48. Heerlijk om in de zuiging van het peloton mee te draaien. De snelheid is geen probleem zolang je in de buik van het aerodynamische peloton-monster blijft. Het voelt ook veilig, zeker als je een beetje je eigen ruimte in de gaten houdt en je onderdeel laat worden van dat zwermende geheel.

Dan begint het klokkijken.

10 minuten voorbij.

Alleen nog maar meegedraaid in de buik van het peloton. Het is bijna meditatief om zo mee te glijden in deze zwerm rare vogels, die af en toe even uiteentrekt als iemand het in zijn hoofd haalt om te proberen weg te rijden (bij een peloton wat 47 p/u rijdt met wind tegen, wat denk jezelf) en dan weer langzaam ineen zakt om tevreden verder te glijden over het gladde afgezette asfalt van de wielerbaan. Je gaat er bijna bij wegdromen..

20 minuten.

De eerste mensen worden wat onrustig. Een enkele ontsnappingspoging strandt snel, en het grote kijken is begonnen. “Wie zit er in mijn categorie? Is dat brandweer of medici? Even kijken, die kerel heeft een broek aan met iets van apotheek erop, die andere vroeg net of iemand wist wie de medici zijn, die ene stond voor me in de rij en zei ook medicus te zijn, die andere heeft zo’n dure fiets, dat is vast een dokter, die twee daar hebben iets met brandweer op hun pakje. Jeetje wat heeft die dikke sprintdijen. En nog een mooie fiets ook! Die moeten we in de gaten houden!” Langzamerhand is de competitie goed in beeld.

30 minuten.

Het peloton voelt vertrouwd. Gek hoe snel dat gaat. Steeds vaker zijn er speldeprikjes die het peloton even op een lint trekken, maar vooralsnog zijn die tussensprintjes erg goed te doen. Wel lekker zelfs om even de benen te testen. Le Bourreau had gelijk. Gewoon RIJUH!, dan komen de benen vanzelf los.

Oei, dat is weer die scherpe bocht. Iemand gaat hard aan net na de bocht. Iedereen duikt in de beugel. Wie is het? Wat voor nummer heeft hij? Hij rijdt weg bij het peloton.. Ai, aan het nummer te zien is hij wel van mijn categorie.

Dat haalt ie nooit. Veel te vroeg.. Veeeeel te vroeg… Met die wind is dat niet te doen! . . . . . Toch??

40 minuten.

De ontsnapte held komt langzaam in beeld. Hij gaat het niet redden. Bovendien heeft hij ontplofte benen. Jammer joh.. Het peloton vreet het slachtoffer op en hij wappert meteen naar achteren. Ik blijf schuilen in de warme schoot van het peloton.
Maar het peloton wordt onrustig. De streep komt in beeld en de honden ruiken hun kot.

Weer een aanval. Peloton op een lint. Hard in de beugel en meerijden. Niemand komt weg.. Rustig blijven, rustig blijven. Blijven zitten. Gewoon meerijden en dan op het laatst pas koersen. Eerst het bordje van de ander leegeten.. Oh wat klinkt dat logisch. En oh, wat is het verleidelijk om toch te proberen om weg te rijden. De benen zijn goed! Het gaat zo makkelijk! Zal ik dan toch?! En dan steek ik mijn hoofd uit het raampje van het peloton en voel de wind. Nee, ontsnappen is er niet bij vandaag..

Dan weer langs de finish. Ineens roept de speaker

“Nog twee ronden voor de dames”.

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 4 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

Het is begonnen. Over 6,6km sprinten de dames voor die mooie trui. Het peloton is in beweging. De dames en de heren 50+ rukken op van achteren om hun positie te kiezen. De heren 50+ moeten afsprinten op 2 ronden na de dames en plaatsen zich massaal vooraan het peloton (over de relatie met vrouwenbillen vooraan doe ik geen uitspraak).

Overige heren geven ze de ruimte, maar bewaken hun positie. De eerste ronde flitst voorbij. De heren 50+ zoeken onrustig hun plek achter de dames die vechten voor een ideale positie voor de sprint. De snelheid neemt iets af. Het lijkt alsof de mannen in spanning kijken wat de dames gaan doen. Daar komt die “toch wel behoorlijk scherpe bocht naar links voor de finish”. Daarna nog 200 meter naar de streep. De dames sprinten en… de eerste Nederlands kampioenen wielrennen voor medici en voor de brandweer 2014 zijn een feit.

Maar de koers gaat door. Harder zelfs. De heren 50+ proberen te ontsnappen om zo hun laatste twee rondjes als eerste te beëindigen. Het heeft geen zin. Iedereen rijdt volle bak nu en niemand komt meer weg. De categorie ‘onder 40’ (inclusief ondergetekende) moet nog 6 rondjes. Nog 20 km, best ver dus! Blijven rekenen, denk “team Sky”. Lajeniegekmakuh! Altijd maar in de buik van het peloton. Niet te ver naar achteren. Mikken op 1/3e van voren. Gaat lekker zo. De benen zijn nog steeds goed. Vreemd dat je zo makkelijk zo hard kan blijven fietsen in zo’n zwerm.

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 5 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charlespersoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 6 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

Een paar heren 50+ beginnen bokkensprongen te maken. Ook in de bochten. Wat gezwabber, een beetje gescheld als weer iemand zijn bocht ruim neemt en naar buiten drijft. Zo makkelijk ga je dus van een veilig plekje in het peloton naar een achterwiel tegen je voorwiel en een stevige scrubsessie met het asfalt.

Concentreren…

We gaan weer het laatste lange rechte stuk richting laatste bocht in. De onrust groeit. Mannen van 50+ zien een laatste kans op onsterfelijkheid. Dat zorgt voor onrust.. Even goed opletten nu. Hoe loopt deze sprint? Hoe moet je die laatste bocht in? Best een scherpe bocht en daarna nog 200 meter in een rechte lijn. In ieder geval zorgen dat je bij de eerste vijf zit dus. Liefst de eerste drie. Bij de heren 50+ gaat het ook zo. De eerste vijf uit de bocht sprinten voor die mooie rood-wit-blauwe trui. Twee Nederlandse 50+ kampioenen..

Dan gaat het echt los.

De mannen 40+ ruiken de finish. Achter de staart van de 50+ eindsprint trekken de 40+ers het peloton hard aan. Jetzt gehts loss. Alles op een lint. Een stuk naar voren breekt het. Snel naar voren langs het peloton om mee te zitten. Even op te teller kijken, 54km/u, belachelijk. Niet meer kijken, Gewoon RIJUH! Nu vooraan blijven. Nog 4 rondjes en dan sprinten de ‘jonge honden’ af. Vooraan blijven, vooraan blijven, vooraan blijven..

Dan een korte impasse. Snelheid zakt onder de 40. Ineens een flits langs het peloton. Iemand sprint weg. Met een ‘onder-de-veertig-rugnummer ook nog! Amai, daar zit patat op! Wie gaat hem halen? Niemand? Hij rijdt weg.. Niemand gaat. Blijven zitten, blijven zitten. Dat haalt niet nooit! Niet met die wind……. Toch? ….. Of …. Hij rijdt wel ver weg..

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 7 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

Dan weer over de finish. De eenzame strijder is in de verte verdwenen. De bel luidt voor mannen 40+. Nog 1 ronde voor hun in de strijdt om een roemloos leven. De snelheid zakt iets. Er wordt geanticipeerd op een sprint. Nou rijdt die kerel vooraan natuurlijk weg. Erachteraan gaan of niet? Niet doen.. niet doen.. Vandaag kan ontsnappen niet.. Niet doen, niet doen.. Ineens gaat de snelheid weer omhoog. De niet-sprinters proberen weg te rijden om nog een kans te maken. Met zijn allen op een lint en bijblijven. 45,47,49,51, zo gaat dat dus. Niemand komt weg, de snelheid is te hoog. Blij dat ik niet gegaan ben.

In de verte vechten twee vermoeide benen om voor te blijven. De ontsnapte renner is alweer de bocht voor de finish door, toch nog wel 400 meter verschil. De mannen 40+ vechten voor een positie voor de bocht. Weer gaat de strijd tussen de eerste vijf.

Twee Nederlandse 40+ kampioenen..

Niet dat ik er veel van zie want er wordt volle bak achteraan gereden door de ‘mannen onder 40’. Nog twee ronden. Nog 7 km. Daar gaan we dan. Vooraan blijven, vooraan blijven. De eenzame strijder blijft toch wel ver vooruit. Dat ziet de rest ook en ineens vertrekt vanachter een groep van vier snelle mannen in de achtervolging. Ze slaan meteen een gat. Dat is niet best. Die zouden wel eens weg kunnen blijven.

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 8 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

In de beugels dus, vol er achteraan. 50, 51, 52, jeetje wat gaat het hard. Maar gelukkig zit ik snel bij het groepje. Ze kijken om en zien me terugkomen. Ook het peloton rukt op. Het ontsnapte groepje lijkt er niet in geloven en ze knijpen in de remmen. Ik houd nog even snelheid terwijl de rest terugzakt.

Ineens rijd ik 200 meter voor het peloton en daar zie ik die ene snelle man met die dikke sprintdijen en die mooie fiets vertrekken. Even een beetje rustig doorrijden en dan is er ineens een interessante situatie. Nog anderhalve ronde en weg met een van de betere fietsers uit het peloton. Even checken en ja hoor, hij is van de brandweer. Rammen dus!!! En dan zit je ineens toch in een ontsnapping. Ik had me nog zo voorgenomen om het niet te doen..

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 9 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

Maar ja, dan maar submaximaal vaart houden en we zien wel. Kop over kop houden we mooi 100 meter op het peloton. De ontsnapte, maar moegestreden baroudeur komt langzaam dichterbij. We zijn erachter, we zijn erbij, we zijn er voorbij.. Met twee man op kop, met nog 5 kilometer te gaan. Wat een wind. Dit wordt toch niks. En dit kost sprint energie!

Het peloton nadert langzaam. Ze hebben de achtervolging ingezet. Even rekenen. Ik kijk mijn mede-strijder aan. Toch maar laten gaan? Beter wel.. Anders pakken ze ons als we opgebrand zijn..

Met nog iets meer dan een ronde te gaan komt de groep weer bij elkaar. Zo gaat dat dus. Als het peloton honger heeft, vreet het alles op. We gaan de een-na-laatste keer de scherpe bocht voor de finish in. Nog een keer de strategie overdenken: voor de bocht wordt het bepaald, bij de eerste vijf moet je de bocht in zijn, niet in laten sluiten, niet in laten sluiten, niet in laten sluiten…

Dan klinkt de bel.

Nog 3,3 km. Wat is dit spannend en mooi om eens van binnenuit mee te maken. Voorin blijven, voorin blijven, niet in laten sluiten, niet in laten sluiten.

En dan gaat de snelheid eruit. We rijden 35, 33, 31.. Iedereen kijkt om zich heen. Niemand gaat.

Nog 3 km.. Niemand gaat. Voorin blijven, voorin blijven, niet in laten sluiten..

Nog 2,5 km.. Voorin blijven, voorin blijven, voorin blijven..

Nog 2 km.. Een niet sprinter probeert weg te komen, vol in de beugels vliegt iedereen er achteraan. Twee man van hetzelfde team komen naast me rijden en proberen me in te sluiten, ineens zit ik toch middenin. Ingesloten. Niet handig. Beetje remmen, dan buitenom weer naar voren. Oei, dat kost kracht, maar ik zit bij de eerste vijf en aan de buitenkant. Niet in laten sluiten…

Nog 1 km.. Niemand komt weg. Laatste rechte stuk voor de finale bocht. Niet in laten sluiten, niet in laten sluiten, niet in laten sluiten. Ineens komen van achter buitenom drie man. De ruimte wordt kleiner. Shit! Nog 400 meter tot de bocht. Ruimte maken!

Hoe doen ze dat op TV?

Gewoon handje op de bil en subtiel doch dringend laten weten dat ze toch echt even aan de kant moeten. Eens proberen, klein handje tegen de insluitende billen om even een gaatje te maken en dan er tussendoor. Het lukt! Sprint in een sprint om goed de bocht in te gaan. Het werkt!

Nu aantrekken, 51, 52. Ineens op kop met nog 200 meter tot de bocht. Achter me barst de strijd om posities verder los. Dan een klap. Rechtsachter klinkt het gruwelijke geluid van carbon dat over het asfalt schraapt. Kippenvel, maar blijven concentreren. Voor je kijken, voor je kijken, niet in laten sluiten, niet in laten sluiten, niet in laten sluiten. Niet als eerste de bocht in, wel bij de eerste drie. Rechts komt iemand met dunne benen opzetten, laat maar komen, die kunnen we hebben. Dan komt de kerel van de brandweer met de sprintdijen en de mooie fiets erover heen. Quelle Panache!

De bocht. De man met de dunne beentjes gaat er eerst in. Dan de brandweerman met de dikke sprintdijen, twee meter verder hang ik in de bocht. Alleen twee man vooruit van de brandweer, dat gaat goed!

Niet weg laten rijden nu, vol door de bocht. Niemand terug laten komen, ook die brandweer pakken.

MOET.. NAAR.. DAT.. WIEL..

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 10 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

De kerel met de dikke sprintdijen vreet de man met de dunne beentjes met huid en haar op. Achter ons hebben ze het opgegeven. Met drie man naar de meet. De Medici zijn verslagen! Nu de brandweer.. De man met de dunne beentjes wappert eraf. Op naar die dikke sprintdijen! Nog twee meter… ai..

Nog 150 meter naar de finish. Nog 1,5 meter..

Nog 100 meter. Nog 1 meter..

Nog 50 meter. Voor mijn neus pompen zijn sprintdijen. Wat gaat hij hard! Nog 1/2 meter..

Nog 30 meter. Voorwiel bij zijn achterwiel. MOET… ER.. LANGS.. Fiets naar voren en….

De brandweerman bleef me voor. Mag ook wel met die sprintdijen.

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 11 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

Gatverdamme wat was dat leuk!

Toch maar toch een mooi een officieel rood wit blauw truitje aan over gehouden!! En dat voor een allereerste wielerkoers.. Supermooi! ‘Nederlands kampioen wielrennen Medici 2014’ , klinkt ook best goed. Misschien maar stoppen op het hoogtepunt. Zal ik dan nu maar gaan dammen?

persoonlijke-ervaringen - NK Wielrennen Medici 2014 12 - NK Medici – Klamme handjes met rood wit blauwe nagels - raceverslag, Nederland, Fietsen, Charles

Geschreven door: Charles Helsper, foto’s van: Thoas.nl | grafisch ontwerp & fotografie
Dit verslag verscheen eerder ook al op het blog van Klamme Zeem
persoonlijke-ervaringen - Mallorca Triathlon 3 - Mallorca Ironman 70.3 - IJzer en zon op Mallorca - raceverslag, Mallorca, ironman, internationaal, Charles

Een prachtig verslag van ‘onze’ Charles over zijn deelname aan de Mallorca Ironman 70.3. Na zijn vorige avontuur door de binnenstad van Rome, waarbij zijn pijnlijke voeten weer stevig op de grond werden gezet, was het nu tijd om de hoogte weer wat op te zoeken. En niet zomaar de hoogte, maar de prachtige hoogten van Mallorca en Frankrijk waar de belevenissen voor de belevenis zich voortzetten.

De sponsoractie voor de Belevenis zette zich voort in Mallorca. Daar mocht ik aantreden voor de “Mallorca Ironman 70.3”. Dat is geen internationale bijeenkomst voor ijzerhandelaren, maar een prachtige triathlon waar je eerst mag zwemmen in het kraakheldere water van de zeeën rond Mallorca, dan de bergen opzoekt voor een tijdrit met 90km lang prachtig uitzicht, en tenslotte een halve marathon langs de stranden van de baai van Alcudia. Klinkt als een warme ellende? Niets is minder waar..

Een wedstrijd uit de Ironman serie is prachtig. Deze wereld serie wedstrijden zijn een kwalificatie voor het wereldkampioenschap en dat is te merken. De organisatie van dit evenement is natuurlijk een uitdaging (zet maar eens een half eiland af voor een gecombineerde zwem-fiets-loop wedstrijd, waar 3000 mensen in één wisselzone niet alleen zo snel mogelijk een wetsuit voor een fiets, maar ook een fiets voor een paar hardloopschoenen moeten wisselen. En dat na maanden training, dus de eisen van de atleten zijn streng!) Toch was deze kwalificatie voor het wereldkampioenschap vlekkeloos en groots georganiseerd. En daar komt ook heel wat persoonlijke voorbereiding bij kijken.

Voorafgaand aan de wedstrijd krijg je wat leesvoer. Namelijk 25 pagina’s (geen grap) aan regels, richtlijnen, instructies en uitleg over mogelijke bestraffingen bij het overtreden van de voorgaande regels. Zelfs in de voorbereiding werden deelnemers dus geacht over duurvermogen te beschikken. Gelukkig had ik net mijn BROK tentamen achter de rug, dus mijn hoofd was nog ingesteld op het uit mijn hoofd stampen van regeltjes.

Pagina 13: Parkeer uw fiets de dag voor de wedstrijd tussen 13 en 17uur in het ‘parc-Fermee’.

Dit ‘gesloten park’ is de afgesloten wisselzone en het was maar goed dat het geen open “parc” was. Het was te zien dat de meeste ontwikkelingen in het wielrennen hun origine hebben in de triathlon. Mijn huur-racefietsje had de eer om omringd te zijn door meest geavanceerde, duurste, nasa-achtige technologie op het gebied van aerodynamica. Dat beloofde wat voor de dag erna..

Race day

persoonlijke-ervaringen - Mallorca Triahlon 1 - Mallorca Ironman 70.3 - IJzer en zon op Mallorca - raceverslag, Mallorca, ironman, internationaal, Charles

De volgende ochtend, na een nachtje op de bank om vrouw en kind niet wakker te maken, ging om 4.30uur de wekker. Eerst een uur rijden naar de start waar de ochtenddouche deze keer 1.9km zwemmen zou zijn. In de buurt van de start kwamen overal licht-zenuwachtige atleten vandaan. Mijn eigen voornaamste zorg voor deze dag was het eerste onderdeel (en dan bedoel ik niet alleen het opstaan om 4.30uur). 1.9km zwemmen in zee, terwijl mijn laatste keer zwemmen meer dan 6 maanden geleden was, leek me toch wel een behoorlijke opgave. Gelukkig was de sfeer bij de start geweldig. In een olympische-spelen-achtige entourage klonk opzwepende muziek en het halve eiland leek uitgelopen op de atleten op dit vroege uur moed in te klappen. Opgeladen door de energie van de setting en dus vol goede moed mochten we aantreden bij de startboog op het start. En daar gaat dan de moed.. In de verte verdwenen de boeien aan de horizon in zee.. De in de serie voor me gestarte zwemmertjes werden steeds kleiner. Wat een pokke-eind!

Dan klinkt een startschot: Een bende net-niet-meer jonge honden rent het stand af naar de zee.

En dan begint een prachtige, maar bizarre zwempartij. Terwijl je in de diepte scholen vissen in het heldere water ziet zwemmen, lijkt het alsof je met een school zeerobben in een te klein bubbelbad baantjes probeert te trekken. Tussen de maaiende armen zit er niks anders op dan door te zwemmen, en door te zwemmen, en door te zwemmen.. ‘Zesentachtigste couplet, ik heb een pooootje met vet.. ‘ Gelukkig komt dan na een half uurtje ploeteren het strand weer in beeld. Eindelijk fietsen!

persoonlijke-ervaringen - Mallorca Triathlon 2 - Mallorca Ironman 70.3 - IJzer en zon op Mallorca - raceverslag, Mallorca, ironman, internationaal, Charles

Het water uit, onder de bogen door over het speciaal aangelegde blauwe parcours, voortgeschreeuwd door het publiek. Op naar de wisselzone! Wetsuit uit, schoenen aan, helm op, en we zijn weg! De eerste 20km relatief vlak naar de voet van de berg. Mijn huurfietsje gaat als de brandweer en na een halfuurtje begint het klimwerk.

persoonlijke-ervaringen - Mallorca Triathlon 3 - Mallorca Ironman 70.3 - IJzer en zon op Mallorca - raceverslag, Mallorca, ironman, internationaal, CharlesMet uitzicht over de zee en het prachtige eiland gaat een lint van ploeterende mannen (ja, toch echt vooral mannen) de berg op. Wel op minimaal 10 meter van elkaar, want anders volgt een tijdstraf (zie regel 243bis, pagina 23 van de regels). Het klimmen is zwaar, maar heerlijk en als de weg begint te dalen om van 600 meter weer naar 0 te gaan, is het eigenlijk ook wel jammer.

Hoewel.. 40km vrijwel onafgebroken bergaf op een prachtige verkeersvrije weg is goddelijk. De benen zijn goed, dus een beetje bijtrappen kan geen kwaad! Dat denk je dan, totdat het vanaf 75km vlak wordt op een slechte weg met wind vol op kop. Auw.. dan is 15 ineens nog best ver. Gelukkig doemt een haag van mensen op, wat betekent lopen bijna kan beginnen. Een oude dame krijgt een flinke duw van de organisatie omdat ze nog snel even voor me probeert over te steken. Ik schaam me dood.. Geen tijd om met schuldig te voelen want ineens is daar het parc fermee weer.

persoonlijke-ervaringen - Mallorca Triathlon 4 - Mallorca Ironman 70.3 - IJzer en zon op Mallorca - raceverslag, Mallorca, ironman, internationaal, Charles

Van de fiets, helm af, hardloopschoenen aan, en op naar de finish! Aangemoedigd door de familie gaan de laatste 21km over strand en door het feestende dorp voorspoedig. De benen gaan wonderbaarlijk genoeg nog als de brandweer en het blauw geverfde parkoers glijdt gemakkelijk voorbij.

En eindelijk, 5 uur na het startschot, is daar dan de finish. Heerlijk om er te zijn, maar oh zo jammer dat het er weer op zit.. Wat een heerlijke waanzin was het weer. Het biertje op het terras en de paar resterende dagen vakantie waren zonder die waanzin nooit zo lekker geweest..

Een van onze fanatiekere leden Charles, deed in 2012 mee aan de Ironman 70.3 in Antwerpen. Dit is hoe hij zijn ervaring na afloopt omschrijft:

Aangezien ik vandaag (“the day after”) toch teveel spierpijn heb om na te denken (kan dat? Ja, blijkbaar..) schrijf ik maar even een verslagje van een groot feest met zwarte vlaggetjes. Gisteren was namelijk de dag van de “Antwerp Ironman”. Om alvast een voorproefje te nemen op mijn midlife crisis en als ultiem proefschrift-ontwijkend-gedrag heb ik me een tijd geleden ingeschreven voor deze gekkigheid waarbij je na 1,9 km zwemmen en 90 km fietsen een halve marathon mag lopen. Blijkbaar leek me dat toen een goed idee en gek genoeg bleek het dat ook te zijn…

Vrijdag was het tijd om in te pakken. Net voor de laatste “Mart Smeets Tour de France Show” had ik nog net even het weerbericht voor Antwerpen gezien; zondag 24 juli – 10mm neerslag – windkracht 4 met windstoten – weercijfer 1. Dat klonk goed! Echte omstandigheden om het door promoveren sterk aangetaste afweersysteem eens te belasten met een sterk staaltje sadomasochisme. Ach ja, als je een Ironman wil doen dan moet je het ook maar waarmaken (er stond alleen niet bij dat het roestvrij staal moest zijn..).

Gelukkig had ik net een nieuw fiets-regenjasje geleverd gekregen door de firma “Youngenterprises, for all your cool stuff” (thnx Jason!). Die ging dus de tas in, samen met mijn fietsbril-waardoor-het-altijd-zonnig-lijkt en een heleboel plastic-droog-houd-zakken. Dit gooide ik, samen met de rest van de enorme waslijst aan dingen die je voor een triathlon nodig hebt, in mijn tas.

Op de achtergrond pikte ik nog de nabespreking van weer eenfantastische tourrit mee, waar Contador eindelijk weer zijn Isostar verwisseld had voor Clenbutarol. Had ik ook maar wat Spaans rundvlees gegeten voor mijn Belgische avontuur.

De volgende ochtend snel in de auto naar Antwerpen zodat ik daar een echte Belgische kroeg kon opzoeken om de allesbeslissende tijdrit mee te maken. Volgens TomTom na 1,5 uur, volgens mijn horloge 3 uur later, kwam ik in Antwerpen aan in mijn schattige kleine hotelleke. Even inschrijven en dan snel naar de kroeg!

Tenminste.. dat dacht ik.. De inschrijving was 10 km naar het oosten, aan de andere kant van de Schelde waar je alleen door een onvindbare tunnel kon komen.

14.30 Een of andere Belg verstoot Cancellara van de eerste plaats! Vreugde alom..

De stad staat in het teken van de Ironman. Alles staat aangegeven. De fietsroute, de looproute, de wisselzones, maar waar is de tunnel naar de overkant?? De 24e persoon die ik aangesproken had (Engelsman met tijdrithelm en tijdritfiets a 10.000 euro) wist eindelijk waar de ingang van de tunnel was.

15.00 De tijd van de Belg is verpulverd, diepe rouw..

Aan de andere kant van de tunnel was t niet ver meer. Snel ingeschreven en de checklist afgegaan:

  • Zwarte zak: loopspullen afgeven bij groene container,
  • Blauwe zak; morgen meenemen en verplicht wetsuit indoen,
  • Gele badmuts; morgen opdoen bij de start zodat je startgroep duidelijk is,
  • ‘Gele bike-bandje’ om de zadelpen doen zodat je morgen de wisselzone in mag,
  • Nummer en nummer band; morgen meenemen om spullen af te mogen geven en fiets op te mogen halen, met fietsen achterop en met lopen voorop,
  • ‘Rode bagbandje’; evt om tas die af te geven is morgen bij secretariaat 2 km ten noorden van de start (handig!),
  • ‘pasta’ bon; gebruiken om bord pasta te halen vandaag,
  • ‘gift’–bon; gebruiken om tas met t shirt af te halen,
  • ‘race-briefing-en-reglement-voor-zwemmen-fietsen-en-lopen’; goed doornemen, u wordt geacht deze te kennen, enzovoorts

AARGH!! Promoveren is eenvoudiger..

15.45 De favorieten komen aan de beurt, de spanning begint op te lopen. Zal Andy het halen?

Maar goed, alles geregeld en pasta naar binnen geduwd. Nog heel even fietsen kijken.. He! Nog drie Cervelo P4s met dichte wielen, maar dat kost toch 8.000 euro? Hoezo heeft IEDEREEN hier zo’n fiets?

Er komt een man op me af, blijkbaar een Texaan.. “Howdy, good to see a smart guy! Smart of you to bring your training bike with this weather forecast! Much safer if it starts to rain!” Euhm.. Ja, ik heb inderdaad mijn Cervelo F16 maar thuis gelaten, want met dit weer is dit veel veiliger.. Slim he!

persoonlijke-ervaringen - Antwerp Ironman 1 945x630 - Antwerp Ironman 70.3 - Groot feest met zwarte vlaggetjes - raceverslag, ironman, internationaal, Charles, antwerpen

16.15 Andy is gestart, zal hij het halen?!?!

Shit! Gele trui is gestart, snel naar die kroeg waar ze zeiden dat ik wielrennen kon kijken! Even kijken, waar was die ook weer.. Ah, andere kant van de Schelde en dan aan de andere kant van het centrum. Ok, gaan we! Waar is de ingang van de tunnel aan deze kant?!

16.25 Evans gaat als een speer! Zo zal het moeilijk worden voor Andy..

Antwerpen centrum, over de kasseien a la Parijs-Roubaix racen door Antwerpen..

16.45 Evans is Andy al voorbij, de Tour is beslist..

Toch nog even met een witbiertje tussen de Belgen zitten kijken naar hoe Evans finisht en gaat zitten. Het duurt even en dan realiseert hij het.. En daar zijn de tranen. Mooi..

Snel naar het hotel en daar alle spullen verzamelen. Checklist nog eens doornemen en dan rustig op bed nieuws en een filmpje kijken. Is er nog nieuws? Ah, enorme, bizarre massa moord in Noorwegen, Amy Winehouse en Sjonnie Hoes overleden, gelukkig niks gemist dus..

Race day

De volgende ochtend gaat de wekker om 7.30. Misschien had ik die film toch niet tot 0.15 af moeten kijken.. Ach ja, tis niet anders.. Op naar de start..

Onderdeel 1 – 1,9 km zwemmen.

Gatver, zwemmen.. en ook nog eens best ver.. In mijn surfwetsuit sta ik in een enorm leger van triathlon-zeerobben (1600 deelnemers, 1 met een niet-triathlon wetsuit). Mijn Belgische buurvrouw spreekt me aan. “ Amai, zijt gij nie zenuwachtig voort zwammen? Twee joar geleden is der iemand verdronken hier dus iek ben er wel wat nerveus van..”

Bedankt, das goed voor t zelfvertrouwen.. Toch maar een beetje achteraan starten dan.

Nog 10 minuten, profs zijn net weg; “Second age-group get ready!” Het water is KOUD! Maar goed, dan maar een beetje doorzwemmen. Wat achterin de groep van 300 hoor ik het startschot.

persoonlijke-ervaringen - Antwerp Ironman 2 937x630 - Antwerp Ironman 70.3 - Groot feest met zwarte vlaggetjes - raceverslag, ironman, internationaal, Charles, antwerpen

En we zijn los! Eerst 1 km rechtdoor naar de grote witte boei. Heerlijke chaos, mensen zwemmen over elkaar heen en onder elkaar door, 300 man per startgroep op weg naar dezelfde boei. Gelukkig zit ik wat uit de drukte. Gewoon doorgaan en dan kom je er vanzelf.. drie slagen en adem rechts, nog drie en adem links.. we komen er wel.

Ik heb een poooootje met vet, 30e couplet… oh, witte boei! Mooi, eerste km zit er op. Een grote mannetjes walrus die niet recht kan zwemmen probeert voor de 3e keer over me heen te zwemmen. Even een tussensprintje om van hem weg te komen.

45e couplet, ik heb een pooootje met vet.. Ah.. finish in zicht.. Mooi, t zwemmen zit erop. 38 minuten onderweg, prima volgens schema. Nou eindelijk fietsen want dat kan ik tenminste. Even mijn moeder een zoen geven die speciaal voor de gelegenheid naar Antwerpen gekomen is om me aan te moedigen en dan op de fiets.

Onderdeel 2; 90 km fietsen.

Het is nog droog en het gaat lekker zo met de wind mee.. Nog nat en stijf maar toch al 35km/u, prima. Een hol geluid… Zoef!!! Wat was dat? Hmm in de verte verdwijnt een tijdrit fiets aan de horizon.. Ok, afspraak met mezelf was niet harder dan 30km/u gemiddeld want het is ver genoeg en daarna moet er nog een halve marathon gelopen worden.

Ach een beetje harder mag wel, wat kan er gebeuren? Dan door de tunnel onder de Schelde door. Heerlijk, spiegelglad asfalt bergaf in een tunnel, helemaal voor ons alleen! Rustig aan want zonder trappen gaat ‘t al 45km/u.

Dan krijgt de dag ineens een flinke zwarte rand.

Een eind verder ligt iets op de weg. Een fiets? Het lint van fietsers gaat er rechts langs, maar aangezien ik ooit aan Hypocrates gezworen heb dat ik voor mijn medemens moet zorgen rem ik voorzichtig af om te kijken. Wat dichterbij gekomen zie ik een plas bloed die zich snel uitbreidt. Nog steeds voorzichtig remmend kom ik langs en zie iets wat ik niet snel zal vergeten. Een jongeman met open bebloede ogen en een lege blik. Daar is maar een blik voor nodig, gatverdegatver, die is overleden.

Er komt een motor aan en ik rijd terug om te kijken of ik wat kan doen. Voor ik terug ben bij de jongen maant de motorrijder, die inmiddels bij de jongen is, iedereen om door te fietsen. Het is een gevaarlijk punt want als je doortrapt rijd je daar onderaan de tunnel zo 70 per uur. Inderdaad verstandig om daar niet stil te staan en de ambulance komt er al aan. De motor is onverbiddelijk en in die ene blik was al te zien dat de jongen niet meer leeft.. Tegen mijn gevoel in, maar met het idee dat het inderdaad onveilig en vrij zinloos is om erheen te gaan, besluit ik toch maar door te fietsen..

Met het gezicht van de jongen op mijn netvlies begin ik aan de rest van de route..
Gatver!!! Dit soort dingen horen niet te gebeuren!!!!

Rustig doorfietsen dan maar. Het mooie is er zo wel af.. Inmiddels zitten we op de grote fietsronde die drie keer afgelegd moet worden. Met de jongen in gedachten ga ik de volgende bocht in. Hierna is het 15 km rechtdoor. Na de bocht staat iedereen ineens bijna stil van de tegenwind. Ineens staat de teller op 22km/u en is het zwoegen. Een paar tijdritfietsen glijden langzaam voorbij terwijl ik mezelf dwing tot het bewaren van energie. Nog 80 km.. langzaam loopt de teller terug naar 20km/u. Gemiddelde snelheid inmiddels 25km/u. Dat was niet de bedoeling!

Dan is daar het keer punt en op de terugweg is het ineens anders. Zonder te trappen staat er 42 op de teller. Even eten en drinken. Goed eten, volgens de adviserende dieet-triathlon-experts van Hellas moet ik ongeveer 1 gram per kilogram lichaamsgewicht per uur wegwerken (hoeveel??? Ja, 1 speciaal aangeschafte energiereep per uur dus).

Daarna even doortrappen om die met-mezelf-afgesproken-30km/u-gemiddeld weer op te teller te krijgen (eigenlijk om niet te verrot van de fiets te komen, maar nu moet ik er ineens voor trappen!). Maar goed, drie keer trappen, 50km/u. Lekker zo’n rugwindje. Zo ging het 3 rondjes door en toen stond er ineens 80km met 30,2 km/u gemiddeld op de teller. Mooi! En het is nog steeds droog ook!

De laatste 10 km rustig uitrijden en nog even goed dooreten en veel drinken.

persoonlijke-ervaringen - Antwerp Ironman 3 - Antwerp Ironman 70.3 - Groot feest met zwarte vlaggetjes - raceverslag, ironman, internationaal, Charles, antwerpen

Onderdeel 3; halve marathon.

Heerlijk, loopschoenen aan en lekker door Antwerpen lopen! Er is zelfs een klein zonnetje en de benen zijn goed, dus ik ga lekker genieten van de mooie binnenstad en alle mensen langs de kant!

Rondje 1: moeders staat fanatiek tussen de massa op de grote markt waar je iedere grote ronde in een lus overheen loopt, wat een supersfeer!! De aanblik van de gevallen jongen is even van mijn netvlies en wordt vervangen door de euforie van het toch wel prachtige evenement.

Niet vergeten te eten. Vieze gelletjes naar binnen werken en water drinken. De benen en maag doen het goed. Dan maar een beetje doorlopen om binnen de 5,5 uur te blijven. Bij rondje twee worden de benen wat zwaar, maar de stad en het publiek zijn genoeg om daar doorheen te lopen. En dan staat er ineens een bordje 15km. Nog een klein stukje!!

persoonlijke-ervaringen - Antwerp Ironman 5 521x630 - Antwerp Ironman 70.3 - Groot feest met zwarte vlaggetjes - raceverslag, ironman, internationaal, Charles, antwerpen

Laatste vieze gelletje, laatste water en op naar de finish. 20km op het bord dus nog maar even een stukje doortrekken. De loop-klok stopt op 1.38. Best netjes en de finish is prachtig in de oude Antwerpse binnenstad waar de zon inmiddels op de grote kathedraal staat. Midden op de grote markt is de finish, wat een feest!!!

Finish; het besef

En dan, na iets minder dan 5,5 uur, sta je ineens stil.. Rare gewaarwording na al die inspanning. Vreemd genoeg voel ik me prima en nog vol energie. Een terrasje in de zon met mijn moeder maakt daar snel verandering in, zeker met het nieuws dat de jongen in de tunnel inderdaad overleden is. Blijkbaar is hij gevallen toen hij zijn bidon wilde pakken om te drinken. Gatver, zo kan het dus gaan..

Met een dubbel gevoel, waarbij het genieten toch nog wel lukt, lopen we een laatste rondje door Antwerpen. Wat een superervaring, ook al zal het beeld van de jongen nog wel even op mijn netvlies staan..